Stwardnienie rozsiane
Podsumowanie:Badanie potencjałów wywołanych jest wskazane jeżeli istnieje konieczność stwierdzenia ognisk niemych klinicznie.
Terapia
W świetle aktualnych danych naukowych należy przyjąć, że istnieją następujące leki oudowodnionym znaczeniu w terapii stwardnienia rozsianego:
• sterydy dożylne (Solu Medrol) skuteczne w okresie ostrych rzutów choroby,
• interferon
stwardnienie rozsiane 1 a (Rebif i Avonex) oraz beta lb (Betaferon) zmniejszające częstość rzutów i rozmiary ognisk demielinizacji w ośrodkowym układzie nerwowym w obrazie tomografii rezonansu magnetycznego,
• kopolimer (Copaxone) zmniejszający częstość rzutów oraz o wyraźnym wpływie na obraz zmian w rezonansie magnetycznym.
W tamtych badaniach zidentyfikowaliśmy dwa wzory zaburzeń metabolicznych; jeden obecny u nosicieli mutacji, drugi obecny tylko u pacjentów z kliniczną manifestacją dystonii. Ponieważ ruchy mimowolne mogą być zahamowane przez sen, użyliśmy go jako środka umożliwiającego ocenę metabolicznych zmian w ITD bez zakłóceń. W rzeczy samej ujawnienie się pierwszego wzoru zaburzeń metabolicznych DYT1 pozostało nie zmienione przez indukcje snu, wskazując na to, że zmiana ta może być podłożem dystonii, ale nie ruchów mimowolnych, dla kontrastu drugi wzór zaburzeń metabolicznych w DYT1 była nieobceny po indukcji snu wskazując na związek z kliniczną manifestacją dystonii.
W tym badaniu użyliśmy indukcji snu w celu zbadania metabolicznych podstaw EB.
Strzałkowego antyMAG 3/10 CIDP 1/22
- spełnienie ¾ kryteriów elektrofizjologicznych CIDPwg.AAN po 60% w obu grupach, 40% spełniało 2/4 kryteria elektrofizjologiczne CIDP
- latencja końcowa była istotnie bardziej wydłuzona u pacjentów z grupy antyMAG
- uszkodzenie ograniczone tylko do nerwó strzałkowych było istotnie częstsze w grupi anty-MAG
- w grupie antyMAG nie obserwowano bloku przewodzenia – w grupie CIDP – 17% nerwów u 40% pacjentów –tu autorzy zwracają uwagę na bardzo niski wynik wiąża to z użyciem przez nich bardzo restrykcyjnych kryteriów bloku przewodzenia
- wskaźnik latencji końcowej był obniżony <=0.25 w pojedynczym nerwie istotnie częściej w grupie pacjentó z antyMAG – najczęsciej dotyczyl nerwu pośrodkowego, ale jeśli już brano poduwagę zmniejszenie tego wskaźnika w więcej niż jednym nerwie to nie było różnic pomiędzy grupami, autorzy wiążą to z że w grupie z CIDP było 3 pacjentów z obniżonym wkaźnikiem latencji końcowej w wielu nerwach więć rozkład statystyczny między grupami różnił się
- latencja fali F była istotnie wolniejsza w grupie antyMAG ale już prędkość w odcinku proksymalnym nerwów nie różniła się istotnie statystycznie pommmiędzy grupami
- w przewodzeniu czuciowym wykryto istotnie częstszy brak odpowiedzi podczas stymulacji n łykowych w grupie z antyMAG
- występowanie cech uszkodzenia n.posrodkowcy i jednoczesnie prawidłowych n strzałkowyc nie występowało istotnie częsciej w zadnej z grup chorych
Dyskusja
W tym badaniu autorzy stwierdzili że u pacjentów chorujących na polineuropatię z obecnością przeciwciał antyMAG
- częściej występuje uszkodzenie n.
tworzenie stron www sprzÄgĹo do nubiry piĹsudski paznokcie wzorki krok po kroku amortyzatory opel astra f Hostessa pracowita laicko publikuje znane okienka.